ROK CHOPINOWSKI

Zbliża się dwusetna rocznica narodzin największego polskiego kompozytora Fryderyka Franciszka Chopina. Jego wkład w rozwój światowej muzyki romantyzmu jest nieoceniony, inspirował Roberta Schumanna i Franciszka Liszta, stanowi natchnienie dla rzeszy polskich muzyków. Jego dzieła są ponadczasowe. Znaczenie utworów Chopina, wykracza poza wymiar artystyczny. Stał się legendą, jego twórczość jest bliska sercom wielu pokoleń.

Światem Chopina była Europa. Choć w chwili zwątpienia poważnie rozważał, czy nie wyemigrować za ocean, został nad Sekwaną do końca swych dni. Jego sztuka wywodziła się z polskich tradycji muzycznych, ale jej korzenie sięgały dzieł największych europejskich mistrzów minionych epok. On sam darzył wielkim szacunkiem geniusz Bacha i Mozarta, doceniał monumentalne dzieła Beethovena, a także Haendla. W wieku młodzieńczym fascynował go wirtuozowski styl brillant, królujący wówczas w europejskiej pianistyce. Gra koncertującego w Warszawie fenomenalnego skrzypka, Niccol Paganiniego oczarowała Chopina i stała się dla niego inspiracją do skomponowania arcydzieła - pierwszego cyklu etiud. Włoski rodowód miało także słynne Chopinowskie legato - śpiewny sposób gry wywodzący się z operowego stylu bel canto. Na drugim biegunie muzycznych zainteresowań kompozytora pozostawał folklor różnych narodów. Jak powszechnie wiadomo, w swych dziełach, szczególnie tych wywodzących się z form tanecznych, dał poetycką wykładnię muzyki ludu polskiego. Ale w oficjalnym nurcie twórczości pozostają także trzy tytuły - Bolero, Barkarola i Tarantela - wskazujące na podobne źródło, tyle że pochodzenia hiszpańskiego i włoskiego. Zaś poza tym nurtem znajdujemy ślady wyczulenia Chopina na oryginalne przejawy inwencji ludowej: szkic zasłyszanej gdzieś wołoskiej kołysanki, wspomnienia o nocnym muzykowaniu na ulicach Palmy i o śpiewach z okolic Nohant, wieczory pieśni hiszpańskich w wykonaniu Pauline Viardot, czy szwedzkich, nuconych przez Jenny Lind. Artysta był człowiekiem otwartym na niezmierzone bogactwo wrażeń dostarczanych przez otaczający świat. W Paryżu, stolicy tego świata, miał na wyciągnięcie ręki wybitnych przedstawicieli wielu narodów. Na jego oczach powstawały i ścierały się różnorakie trendy, wpływające na bieg historii nie samej tylko Francji. Toteż podziwiał dzieła koryfeuszy literatury i sztuki, był stałym gościem w operze i teatrze, wiódł bogate życie towarzyskie. Toteż z dystansem obserwował wydarzenia polityczne czy społeczne i kwitował je celną refleksją. W Paryżu, jak w soczewce skupiało się życie ówczesnej Europy, ale Chopin niejednokrotnie przyglądał się tej egzystencji z bliska, przebywając w różnych krajach. Mimo bowiem słabego zdrowia i narzekań na niewygody przemieszczania się na większe odległości, w swym niedługim życiu nader często podróżował. Przez pierwsze pół wieku po śmierci kompozytora powiedziano o nim wiele wzniosłych słów, a jego utwory drukowano i grywano w niezliczonych miastach Europy. U progu XX wieku jego dzieło poniósł na drugą półkulę Ignacy Jan Paderewski - i tak rozpoczął się tryumfalny pochód muzyki Chopina przez wszystkie kontynenty. Wkrótce bowiem najwybitniejsi pianiści podążyli z koncertami do odległych krajów świata. Dołączyły firmy fonograficzne, utrwalające wybitne wykonania na płytach i powielające je w dużych nakładach. Wspomnijmy również o warszawskim Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym, który w swej imponującej historii wylansował wielu znakomitych Chopinistów. Z edycji na edycję liczba jego uczestników rosła i wydłużała się lista krajów, które reprezentowali. W dwudziestym stuleciu tysiące wydawców rozpowszechniało dzieło, a liczni biografowie w różnych językach świata pisali historię życia jego twórcy. Powstawały prace literackie, malarskie, obrazy filmowe i spektakle teatralne inspirowane mitem postaci.

Rok Chopinowski to ogromna szansa na promocję polskiej kultury i sztuki. To możliwość propagowania naszego dziedzictwa narodowego. Już 1 marca 2010 roku, do Polski przybędą tysiące turystów, zainteresowanych twórczością następcy Mozarta. Mamy obowiązek spełnić ich oczekiwania, jesteśmy to winni powszednim pokoleniom dla których muzyka Chopina wraz z twórczością Mickiewicza, Słowackiego, Matejki była jedyną ostoją tożsamości narodowej, natchnieniem do zrzucenia kajdan niewoli.

WIADOMOŚCI ARCHIWALNE